نوبهار از نگاه مولانا (۳)

 

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد/ مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد

راه دهید یار را، آن مَهِ دَه چهار را/ کز رخِ نوربخشِ او نورْنثار می‌رسد

چاک شده‌ست آسمان، غلغله‌ای‌ست در جهان/ عنبر و مشک می‌دمد، سَنْجُقِ یار می‌رسد

رونقِ باغ می‌رسد، چشم و چراغ می‌رسد/ غم به کناره می‌رود، مه به کنار می‌رسد

باغ سلام می‌کند، سرو قیام می‌کند/ سبزه پیاده می‌رود، غنچه سوار می‌رسد



مَهِ دَه چهار: ماهِ شب چهارده، ماهِ تمام، بدرِ کامل.

سَنْجُق: سنجوق، نشانِ عَلَم.

 

برگرفته از غزلیّاتِ شمسِ تبریز، مولانا جلال‌الدّین محمّد بلخی، مقدمه، گزینش و تفسیر: محمّدرضا شفیعی کدکنی، انتشارات سخن، چاپ چهارم، ۱۳۸۸

/ 0 نظر / 26 بازدید