بايد تبريک بگوييم؟

تا بحال در هر مقاله ای صحبت از باشگاه کشورهای هسته ای می شد، منظور صرفا کشورهایی بود که به بمب هسته ای دست یافته اند. حالا چه شده است که معنای این باشگاه تغییر یافته و به دستیابی به چرخه سوخت تعبیر  می شود؟ منظور دولت چیست؟ آیا غیر مستقیم به دنبال القای این هستند که ایران بمب اتم دارد؟ واقعا ماجراجویی ها و بی فکریها تا کجا ادامه می یابد...<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

کشوری که توانایی فراهم آوردن بدیهی ترین و حیاتی ترین امکانات را برای شهروندان ندارد، کشوری با یک صنعت ورشکسته، کشاورزی عقب افتاده و اقتصاد غیر تولیدی که جز دامن زدن به دلالی ها راهی برای امرار معاش مردم نمی شناسد. یک چنین کشوری برای اثبات تواناییهایش باید به انرژی هسته ای دست یابد؟ حتی اگر خوشبینانه فکر کنیم که اهداف نظامی و قدرت نمایی در پس پرده نیست.

آیا نیاز ما به راه آهن پیشرفته، بهداشت و خدمات عمومی قابل قبول، حمل ونقل هوایی ایمن و دهها اولویت حیاتی و مهم دیگر کمتر از انرژی هسته ای است که باید سالیانه میلیاردها دلار خرج آن تاسیسات کنیم؟ امنیت ملی ما از چنین راهی تامین می شود یا رفاه و باتبع آن رضایت عمومی؟

مفهوم تکنولوژی و تحقیقات علمی اینقدر محدود شده که بودجه تحقیقاتی دانشگاهها جز فرار مغزها نتیجه ای نداشته باشد. از تحقیقات به جز آنی که مستقیما نتیجه نظامی نداشته باشد چیزی نمی بینی و علوم پایه تزئیناتی است که هیچ کس به سراغ آن نمی رود.

و حالا زمان شعار و تبلیغات تلویزیونی است. دستیابی به چیزی که هیچ کس جز خودشان از ابعادش خبر ندارد، برابر با ملی شدن صنعت نفت دانسته می شود. ملت در هیچ مرحله ای از موضوع با خبر نبود و محرم دانسته نمی شد اما حالا باید ابزاری باشد برای تایید اقدامات همیشه مخفی.

 « جشن ملی بگیرید و شیرینی پخش کنید. » شیرینی برای چه؟ برای تحریم قریب الوقوع جهانی یا برای سیاست جنگ طلبانه ای که آینده نامعلومی را رسم می کند؟

« سجده شکر به جا آورید! » از اعتقادات و احساسات مردم به نفع خودمان استفاده کنیم... تا کی؟

« ایران کشور محبت و مهرورزی است و هیچ هدف غیر صلح جویانه ندارد. » با این توضیح که ازین به بعد استکبار جهانی و رژیم صهیونیستی با ابزار آلات اتمی مورد خطاب قرار خواهند گرفت.

به نظر می رسد به زودی به راهی نزدیک می شویم که عده ای در داخل و خارج مدتها منتظرش بودند. امنیتی و خشن شدن فضا و ادبیات دو طرف و بعد از آن تحریم و برخورد نظامی به نفع هیچ کس نیست. جز عده ای سودجو که از آب گل آلود ماهی بگیرند و بر ثروتشان بیافزایند، هیچ کس در ماههای آینده خوشحال نخواهد شد و امیدواریم آن روز هرگز نرسد.

 

/ 15 نظر / 7 بازدید
نمایش نظرات قبلی
هيچ

میرسیم به منافع کشور. منافع کشور توی چیه؟ مسلما از جنگ و یا حتی تحریم (از هر نوعی) نه مردم سود میبرن، نه نظام. نه شخص رهبری نه شخص رئیس جمهور و نه هیچکس دیگه. بنابراین کسی روحیه جنگ طلبی نداره...حق دادنی نیست، گرفتنی. بارها این رو رهبری گفته و از ۲۵ سال پیش انقلاب تا الان ثابت شده، یه قدم رو به عقب ما، باعث میشه که اونا چند قدم بیان جلو. اگر الان بی خیال غنی سازی میشدن، میگفتن حمایت فلسطین رو هم! بنابراین توی این برهه از زمان، بهترین راه حل همین به نظر میرسه. سایتی رو که دادی هنوز نخوندم، میخونم و خدمت میرسم موفق باشي

شهرام

سلام.هميشه و در همه جا ابرقدرتها و زورگوها وجود داشته اند.ولی اين دليل نميشه که بقيه از حقشون پا پس بکشن.

هيچ

دوباره سلام. خب مانی جان، من اون سايتی رو که دادی رو خوندم. ببين، حرف اين سايت اينه که آقا ما که ذخاير نفت و گاز زياد داريم، اورانيوم هم که زياد نداريم، پس بی خيال. حالا يه سوال. کشورهای اروپائی (بجز يه تعدادی) ذخاير نفتی آنچنانی ندارند، پس پالايشگاه نفت نبايد داشته باشند؟ پالايشگاه نفت رو ميسازن، نفت خام رو وارد ميکنند، تبديلش ميکنن به انرژی و يا هرچيزی که لازم باشه. حالا ما هم که اورانيوم غنی نشده که زياد نداريم، ولی ميتونيم وارد کنيم که! چيزی که توی اين سايت ننوشته، اين بود که نيروگاه های برقی هسته ای، خيلی stable تر از نيروگاه های سوخت فسيلی هستند ( حرف من نيست، حرف محققان انگلیسی که توی اخبار تلویزیون انگلستان پخش شد).

هيچ

باز هم اين سايت ننوشته که اگر نيروگاه های هسته ای فقط ارز به باد دادنه، چرا دولت انگلستان ( برنامه دولت کنونی آقای تونی بلر، نخست وزير انگلستان. تصويب شده!) برنامه ريزی برای ساخت ۲۰ نيروگاه هسته ای ديگه برای توليد انرژی تا سال ۲۰۲۰ داره؟

هيچ

حالا بريم سراغ اينکه چرا ايران با اين همه ذخاير سوخت فسيلی دنبال نيروگاه های هسته ای. يکی از دلايلی که توی همون سايت نوشته شده و خيلی ها هم اين رو بهانه ای ميکنند برای ايراد گرفتن از جمهوری اسلامی اينه که ميخواد سلاح هسته ای بسازه و در دسترس فلسطين قرار بده و يا خودش استفاده کنه. حالا ببينيم اين به نفع کی ميتونه باشه! فرض کن توی يه ماه آينده،‌ وزارت دفاع ايران اعلام کنه که آقا ما بمب اتم ساختيم، تست کرديم، الان هم ۲۰ کلاهک هسته ای داريم. چه اتفاقی ميفته، بدون شک تحريم های بين المللی (اگر حمله نظامی با مجوز سازمان ملل نباشه!)‌. سران يه مملکت هر چقدر ديکتاتور، از سلاح هسته ای برای مردم خودش که نميتونه استفاده کنه، سلاح هسته ای چيزی که تر و خشک رو با هم ميسوزونه. توی تحريم، وضع اقتصادی بد ميشه، مردم ناراضی ميشن، بعد مملکت شلوغ ميشه، با حمايت خارجی، کل نظام به خطر ميفته!

هيچ

در صورتی که در اخيتار تروريست(!) قرار بده. تروريست يعنی کی؟ يعنی يه سری امثال طالبان ديگه! چه سودی ما داريم؟ اينکه پس فردا به جای اينکه توی زاهدان ۳۰ نفر رو تير بارون کنند، بر ميگردن از همون سلاح هسته ای توی خاک ايران استفاده ميکنند که باز هم ميشه به ضرر نظام! اين هم که ميگن در اخيتار فلسطين قرار ميدن، کاملا منتفی. يادمون نره که که زمان جنگ ايران و عراق، ما ۳۰۰۰ اسير فلسطينی داشتيم. همين برادران(!)‌ فلسطينی عليه ما جنگيدن. پس فردا دوباره همون ميشه. پس اين هم منتفی

هيچ

ميمونه اينکه ايران فقط خودش برای دفاع از خودش استفاده کنه! ايران که موشک قاره پيما نداره. پس حداکثر ميتونه اسرائيل رو بزنه و روسيه و خلاصه همين دور و بر خودمون. الان سازمان های بين المللی ميگن که اگر آمريکا توی اصفهان سلاح از بمب های هسته ای استفاده کنه، اثراتش تا هند ميره! حالا ايران اگر اسرائيل رو با بمب هسته ای هدف قرار بده، خود ايران هم بدون فيض نميمونه پس دفاع از خود با سلاح هسته ای معنی نداره...نه ازنظر نظامی، نه از نظر تحريم. بنابراين، اگر منصفانه به قضيه نگاه کنيم، ميبينم که ايران نميخواد دنبال سلاح هسته ای باشه!

هيچ

پس دليل اين همه اصرار چيه؟ درسته، ما نفت داريم، گاز داريم. همه اينها درست. باز هم اين حرف من نيست، چندوقت پيش يه برنامه ای توی تلويزيون بود که سياستمداران انگليسی داشتن در مورد اين مشکلات هسته ای ايران صحبت ميکردن. حرف يکی از همونهاست... نفت خيلی با ارزش تر از اونی هست که برای توليد برق بسوزونيم. مشتقات نفت اونقدر با ارزش هستند که اگر بشه، بايد از مصرف نفت برای برق جلوگيری کرد (تا حد امکان) حالا اصلا با تمام اين حرفها... ببين، همين داشتن تکنولوژی غنی سازی،‌ يه بار عرض کردم، پيغام به جهان بود که يعنی ما توانائی پيشرفت رو داريم، و توی اون مسير داريم حرکت ميکنيم. انرژی هسته ای... بريم صنايع دفاعی...بريم توی قسمت پزشکی...بريم سلول های بنيادی.

هيچ

من منتظر نظرت درباره حرفهام هستم اگر مايل بودی. در آخر هم بازهم ميگم، هم من ايرانی هستم، هم شما. هيچ کدوم هم دنبال توی دردسر انداختن مماکتمون نيستيم که، هستيم؟ نه جنگش رو دوست داريم، نه تحريمش. ولی اگر پای پيشرفت مملکت وسط باشه، خيلی ها (امثال خود من) حاضرند هم تحريمش رو تحمل کنند (اگر به زور باشه!) هم در مقابل حمله نظاميش از مملکتم دفاع ميکنم. اگر اينها به ناحق باشه ها! نه، من موافق داشتن سلاح هسته ای نيستم. به هرحال، اگر مايل بودی، منتظرم شاد باشی

سيد مهدي

دوست عزيز وبلاگت را ديدم . از اين مطلبت خيلی خوشم آمد . اگر موافق باشی ميخواهم در ليست دوستانم قرار بگيری . لطفا خبرم کن . ضمنا اگر نظرت را در مورد مطالبم بنويسی ممنون ميشوم.