پادراز

پادراز دات کام

پادراز — Wed, 01 Jun 2011 06:07:41 GMT

من از این به بعد اینجا می‌نویسم:

http://www.paderaz.com/weblog

مانی و پادراز

پادراز — Thu, 12 May 2011 21:56:36 GMT

آقای سعدی در یکی از غزلهایش گفته: «به راه بادیه رفتن، بِه از نشستن باطل/ و گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم»

خب من هم با خودم گفتم بهتر است که یک کار جدید و هیجان‌انگیزی بکنم. حالا به مراد شیرین هم نرسیدم، خب نرسیدم! ولی به قدر توانم بکوشم لااقل! از این رو (بله دقیقاً و تنها از همین رو) تصمیم گرفتم که این پادراز دات کام را که یک گوشه افتاده و خاک می‌خورد، راه بیاندازم. از ۳۱ خرداد ۱۳۸۳ وبلاگنویسی را شروع کرده‌ام. تقریباً هفت سال است! در این هفت سال یک کلّه در پرشین‌بلاگ نوشتم. هفت عدد قشنگیست. دوستش دارم. شاید این هفت سالگی هم بهانه خوبی باشد برای کوچ به دات کام، و شاید بهتر شدن.

اما اینکه چرا نام وبلاگی من شد پادراز، به خیلی وقت قبل برمی‌گردد. حتی به قبل از آنکه خواهرم یکی از آن عروسکهای کلاغِ پا دراز - از همان جاسوئیچی‌های تزئینی - را برایم بخرد.

تازگی کشف کردم که در کودکی کتابی داشتم به نام زاغ پادراز! شاید حکمتِ این نام به آن کتاب هم برگردد.

امّا در واقع پاهای من واقعاً دراز بود (و هست البته) و موقعی که در ماشین می‌نشستم، به خصوص در صندلی عقب پیکان، پاهایم درست جا نمی‌شد و از این بابت در هر جابجایی کلی می‌خندیدیم! هرچند به تعبیر یک دوستِ خوب طنزپرداز، پادراز کنایه‌ای هم هست: پاها را از گلیم خود دراز کردن!

از این به بعد وبلاگنویسی را در این آدرس ادامه می‌دهم:

http://www.paderaz.com/weblog

هرچند درِ وبلاگ پرشین‌بلاگم را تخته نمی‌کنم و آرشیوش را نگه خواهم داشت.

ردّ پای پادراز را هم در دنیای واقعی می‌توانید اینجا بیابید:

http://www.paderaz.com/raddepa.php

و اگر دوست داشتید به وب‌سایت من هم سر بزنید:

http://www.paderaz.com

نوبهار از نگاه مولانا (۴)

پادراز — Sun, 03 Apr 2011 19:08:29 GMT

آمد بهار ای دوستان! منزل سوی بُستان کنیم/ گِردِ غریبانِ چمن خیزید تا جولان کنیم!

امروز چون زنبورها، پران شویم از گل به گل/ تا در عسل‌خانهٔ جهان، شش گوشه آبادان کنیم

آمد رسولی از چمن، کین طبل را پنهان مزن/ ما طبل‌خانهٔ عشق را از نعره‌ها ویران کنیم

بشنو سماع آسمان! خیزید ای دیوانگان!/ جانم فدای عاشقان، امروز جان‌افشان کنیم

زنجیرها را بردریم، ما هر یکی آهنگریم/ آهن گزان چون کلبتین آهنگ آتشدان کنیم

چون کورهٔ آهنگران در آتش دل می‌دمیم/ کآهن دلان را زین نفس، مستعمل فرمان کنیم

آتش در این عالم زنیم، وین چرخ را برهم زنیم/ وین عقل پابرجای را چون خویش سرگردان کنیم

کوبیم ما بی‌پا و سر، گه پای میدان گاه سر/ ما کِی به فرمان خودیم تا این کنیم و آن کنیم؟

نی نی چو چوگانیم ما، در دست شه گردان‌شده/ تا صد هزاران گوی را در پای شه غلطان کنیم

خامش کنیم و خامشی هم مایهٔ دیوانگیست/ این عقل باشد کآتشی در پنبهٔ پنهان کنیم!

برگرفته از کُلّیات شمس تبریزی، از آثار مولانا جلال‌الدّین محمّد مولوی رومی، با مقدمه‌های علی دشتی و بدیع‌الزمان فروزانفر، انتشارات امیرکبیر، چاپ هشتم، اردیبهشت ۱۳۶۰

پاوبلاگی: البته به نظرم این غزل بیشتر از اینکه بهارانه باشه، انقلابیه!

کلبتین در فرهنگ معین: انبر آهنگران

گزان در فرهنگ معین: گزنده، در حال گزیدن

نوبهار از نگاه مولانا (۳)

پادراز — Sun, 03 Apr 2011 19:05:54 GMT

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد/ مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد

راه دهید یار را، آن مَهِ دَه چهار را/ کز رخِ نوربخشِ او نورْنثار می‌رسد

چاک شده‌ست آسمان، غلغله‌ای‌ست در جهان/ عنبر و مشک می‌دمد، سَنْجُقِ یار می‌رسد

رونقِ باغ می‌رسد، چشم و چراغ می‌رسد/ غم به کناره می‌رود، مه به کنار می‌رسد

باغ سلام می‌کند، سرو قیام می‌کند/ سبزه پیاده می‌رود، غنچه سوار می‌رسد

مَهِ دَه چهار: ماهِ شب چهارده، ماهِ تمام، بدرِ کامل.

سَنْجُق: سنجوق، نشانِ عَلَم.

برگرفته از غزلیّاتِ شمسِ تبریز، مولانا جلال‌الدّین محمّد بلخی، مقدمه، گزینش و تفسیر: محمّدرضا شفیعی کدکنی، انتشارات سخن، چاپ چهارم، ۱۳۸۸

نوبهار از نگاه مولانا (۲)

پادراز — Fri, 01 Apr 2011 20:49:19 GMT

آمد بهارِ عاشقان تا خاکدان، بُستان شود/ آمد ندای آسمان تا مرغِ جان، پرّان شود

هم بحر پرگوهر شود، هم شوره چون کوثر شود/ هم سنگ لعلِ کان شود، هم جسم جمله جان شود

گر چشم و جانِ عاشقان چون ابرِ طوفان بار شد/ اما دل اندر ابرِ تن چون برق‌ها رخشان شود

دانی چرا چون ابر شد در عشق چشمِ عاشقان؟/ زیرا که آن مه بیشتر در ابرها پنهان شود

ای شاد و خندان ساعتی کان ابرها گرینده شد!/ یا رب خجسته حالتی کان برق‌ها خندان شود!

نوبهار از نگاه خیام (۲)

پادراز — Fri, 01 Apr 2011 20:46:52 GMT

چون ابر به نوروز، رخِ لاله بشُست/ برخیز و به جامِ باده کن عزمِ درست

کاین سبزه که امروز تماشاگه ماست/ فردا همه از خاک تو برخواهد رُست

برگرفته از رباعیات خیام، بر اساس نسخه محمدعلی فروغی، انتشارات کاروان

نوبهار از نگاه مولانا

پادراز — Mon, 28 Mar 2011 10:30:55 GMT

تو شاخ خشک چرایی؟ به روی یار نگر!/ تو برگ زرد چرایی؟ به نوبهار نگر!

درآ به حلقه رندان که مصلحت اینست/ شراب و شاهد و ساقی بی‌شمار نگر!

بدان‌که عشق جهانی است بی‌قرار، در او/ هزار عاشقِ بی‌جان و بی‌قرار نگر!

نوبهار از نگاه خیام

پادراز — Mon, 28 Mar 2011 10:08:43 GMT

چون لاله به نوروز، قدح گیر به دست/ با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست!

مِی نوش به خرّمی که این چرخِ کهن/ ناگاه تو را چو خاک گرداند پست!

برگرفته از رباعیات خیام، بر اساس نسخه محمدعلی فروغی، انتشارات کاروان

نوبهار از نگاه نظامی

پادراز — Wed, 23 Mar 2011 18:17:30 GMT

مرا چون هاتفِ دل دید دمساز/ برآورد از رواقِ همت آواز

که بشتاب ای نظامی! زود دیرست/ فلک، بد عهد و عالم، زود سیرست

بهاری نو برآر از چشمهٔ نوش/ سخن را دستبافی تازه در پوش

در این منزل به همت، ساز بردار/ درین پرده به وقت، آواز بردار

برگرفته از نرم‌افزار گنجور رومیزی، خمسهٔ نظامی، منظومهٔ خسرو و شیرین، بخش ۱۱: در پژوهش این کتاب

پاوبلاگی: هاتف یعنی آوازه‌دهنده، منادی غیبی. رواق یعنی سقف، سایبان، آسمان.

گلفروشان کوچک را دریابید!

پادراز — Tue, 22 Mar 2011 19:32:06 GMT

کنار اتوبان بهشت‌زهرا، هم در مسیر رفت و هم در برگشت، کودکانِ کم‌سنّی را وادار به دستفروشی کرده‌اند. خردسالانی که گاه به سن مدرسه هم نرسیده‌اند و قدّشان حتی یک متر هم نیست و با صورتهایی آفتاب‌سوخته، گل و میوه می‌فروشند. آنان با فاصله‌های چند ده متری کنار آن اتوبان پر رفت و آمد و طبعاً حادثه‌خیز، منتظر خریدارانی هستند که دلشان به رحم بیاید و گلهایشان را بخرند.

گلفروشان کوچک، نمی‌دانند که کار اجباری کودکان ممنوع است و لابد منتظر مسئولانِ دلسوزی هم نیستند که آنان را از استثمار نجات دهد. گلفروشان اجباری به این سؤال فکر نمی‌کنند که آیا اساساً چنین مسئولانی وجود دارند یا خیر... کودکانِ فقیر کنار اتوبان بهشت‌زهرا به لقمه نانی که زنده نگاهشان می‌دارد، دلخوشند.

پاوبلاگی ۱: رعایت‏ آزادی انتخاب‏ شغل‏، و عدم‏ اجبار افراد به‏ کاری معین‏ و جلوگیری‏ از بهره‏‌کشی‏ از کار دیگری، طبق اصل ۴۳ قانون اساسی باید از جمله ضوابط اقتصادی جمهوری اسلامی ایران باشد.

پاوبلاگی ۲: طبق مادهٔ ۳۲ کنوانسیون بین‌المللی حقوق کودک کشورهای‌ عضو، حق‌ کودک‌ را جهت‌ مورد حمایت‌ قرار گرفتن‌ در برابر استثمار اقتصادی‌ و انجام‌ هرگونه‌ کاری‌ که‌ زیان‌بار بوده‌ و یا توقفی‌ در آموزش‌ وی‌ ایجاد کند و یا برای‌ بهداشت‌ جسمی‌، روحی‌، معنوی‌، اخلاقی‌ و پیشرفت‌ اجتماعی‌ کودک‌ مضر باشد به‌ رسمیت‌ می‌شناسند. جمهوری اسلامی ایران عضو این کنوانسیون است.