پادراز

رپ ايرانی

به سلامتی رپ فارسی نداشتیم که حالا دارا شدیم. یه چند تا آدم عقده ای با اسمهای اجق وجقی مثل هیچ کس و ابلیس و ... به شدت از خود متشکر با صداهایی واقعا زیبا و گوش نواز که معتقدند سبکشان بهترین است و کارشان درست است و حریف می طلبند و به میدان جنگ می خوانند. آهنگهایی بی مزه با اشعاری سخیف، زشت و بی محتوا را ظاهرا رپ می گویند. همیشه از سبک رپ (چه ايرانی چه خارجی)بدم می آمده. قدیم ها، سندی کارهایی می کرد. شاید جلف بود اما لااقل کثیف نمی خواند.

همیشه معتقد بودم سانسور در موسیقی و کتاب و... فایده ندارد و باید گذاشت تا فرهنگ خودش راهش را پیدا کند. حالا با وجود اینترنت و کپی راحت و ارزان سی دی دیگر بی معناتر هم شده. اما مطمئنا فرهنگ کلی ما یک چنین موسیقی و شعری را در خودش نمی پذیرد. همان طور که گروههای شیطان پرست زیرزمینی را نپذیرفت.

شاید قیاس مناسبی نباشد اما آرش و بنیامین هم در مقاطعی کاملا فراگیر شدند. چیز تازه ای است که مثل یک تب تند همه به دنبالشند اما خیلی زود فراموش خواهند شد. شاید رپ ایرانی هم برای گوشهایمان جدید است. می خواهیم بشنویمش چون تازه است اما بعید می دانم با فرهنگ به شدت نیازمند آهنگ شاد و قردار، چنین سبکی فراگیر شود. به خصوص با وضع اشعار مشعشع آنها که به جز جمعهای کاملا خصوصی و دوستانه نمی توان گوش داد. به هرحال برای خنده هم که شده یکبار با دوستانتان بشنوید!

+ پادراز ; ۸:٢۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٢/۱۱
comment نظرات ()