پادراز

بايد تبريک بگوييم؟

تا بحال در هر مقاله ای صحبت از باشگاه کشورهای هسته ای می شد، منظور صرفا کشورهایی بود که به بمب هسته ای دست یافته اند. حالا چه شده است که معنای این باشگاه تغییر یافته و به دستیابی به چرخه سوخت تعبیر  می شود؟ منظور دولت چیست؟ آیا غیر مستقیم به دنبال القای این هستند که ایران بمب اتم دارد؟ واقعا ماجراجویی ها و بی فکریها تا کجا ادامه می یابد...

کشوری که توانایی فراهم آوردن بدیهی ترین و حیاتی ترین امکانات را برای شهروندان ندارد، کشوری با یک صنعت ورشکسته، کشاورزی عقب افتاده و اقتصاد غیر تولیدی که جز دامن زدن به دلالی ها راهی برای امرار معاش مردم نمی شناسد. یک چنین کشوری برای اثبات تواناییهایش باید به انرژی هسته ای دست یابد؟ حتی اگر خوشبینانه فکر کنیم که اهداف نظامی و قدرت نمایی در پس پرده نیست.

آیا نیاز ما به راه آهن پیشرفته، بهداشت و خدمات عمومی قابل قبول، حمل ونقل هوایی ایمن و دهها اولویت حیاتی و مهم دیگر کمتر از انرژی هسته ای است که باید سالیانه میلیاردها دلار خرج آن تاسیسات کنیم؟ امنیت ملی ما از چنین راهی تامین می شود یا رفاه و باتبع آن رضایت عمومی؟

مفهوم تکنولوژی و تحقیقات علمی اینقدر محدود شده که بودجه تحقیقاتی دانشگاهها جز فرار مغزها نتیجه ای نداشته باشد. از تحقیقات به جز آنی که مستقیما نتیجه نظامی نداشته باشد چیزی نمی بینی و علوم پایه تزئیناتی است که هیچ کس به سراغ آن نمی رود.

و حالا زمان شعار و تبلیغات تلویزیونی است. دستیابی به چیزی که هیچ کس جز خودشان از ابعادش خبر ندارد، برابر با ملی شدن صنعت نفت دانسته می شود. ملت در هیچ مرحله ای از موضوع با خبر نبود و محرم دانسته نمی شد اما حالا باید ابزاری باشد برای تایید اقدامات همیشه مخفی.

 « جشن ملی بگیرید و شیرینی پخش کنید. » شیرینی برای چه؟ برای تحریم قریب الوقوع جهانی یا برای سیاست جنگ طلبانه ای که آینده نامعلومی را رسم می کند؟

« سجده شکر به جا آورید! » از اعتقادات و احساسات مردم به نفع خودمان استفاده کنیم... تا کی؟

« ایران کشور محبت و مهرورزی است و هیچ هدف غیر صلح جویانه ندارد. » با این توضیح که ازین به بعد استکبار جهانی و رژیم صهیونیستی با ابزار آلات اتمی مورد خطاب قرار خواهند گرفت.

به نظر می رسد به زودی به راهی نزدیک می شویم که عده ای در داخل و خارج مدتها منتظرش بودند. امنیتی و خشن شدن فضا و ادبیات دو طرف و بعد از آن تحریم و برخورد نظامی به نفع هیچ کس نیست. جز عده ای سودجو که از آب گل آلود ماهی بگیرند و بر ثروتشان بیافزایند، هیچ کس در ماههای آینده خوشحال نخواهد شد و امیدواریم آن روز هرگز نرسد.

 

+ پادراز ; ٧:٤۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱/٢۳
comment نظرات ()